Jak sie to czyta, to widać, że nasz kraj to morze specjalistów od okreslania ile czasu potrzeba aby nauczyć się języka. Szkoda tylko, że tak kiepsko nam idzie. Jak jest w praktyce,( obserwacja na dużej grupie uczących się )
1. dziecko zaczyna w wieku 8,9 lat. 4 godziny w tygodniu. Od początku kontakt z native speakerem ( dwie godziny tygodniowo), reszta ( też 2 z Polakiem) Po 3 latach, kiedy jest na poziomie intermediate ( najpierw było na beginners, post -beginners, pre-intermediate)zaczyna wypowiadać się samo, z własnej woli, na tematy dowolne ( czyli nie są to pytania związane z tekstem w podręczniku.). Zna 10 czasów, stronę bierna, zdania warunkowe 1 i 2, mowę zależną.
2. po czterech latach ma lat 12,13 i jest na poziomie upper-intermediate. Kończy gramatyke ( czyli zna już quassi passive, grupy zmodalizowane, i wiele innych pomniejszych rzeczy. Zaczyna systemtaycznie robić testy do Firsta. Co to znaczy? Dwa razy w miesiącu reading, dwa razy use of English, dwa razy listening oraz 4 wypracowania ( po dokładnym omówieniu każdego typu). Do tego robi podręcznik przygotowujący do FC. Dalej ma 4 godziny w tygodniu.
3. Po roku jest w grupie Advanced, która już dokańcza dzieła. Można latem zdawać. Decyduje się 50%, albo na tyle decyduje sie szkoła. Te 50% zdaje na B i już zaczyna kurs do CAE, egzmain za rok.
4. Reszta zaczyna poziom CFC, ostatnia możliwośc, aby się rpzygotować ( jest to już 7 rok nauki, 4 godziny tygodniowo). Po roku zdają, prawie wszyscy.
Czyli ile to godzin? 7 lat, 4 godziny w tygodniu, przez 10 miesięcy 2800 godzin. Do tego praca w domu, na końcówce, czyli w ostatnim roku kupa roboty.
Oczywiście mowa o ludziach, którzy mają jeszcze swoją normaklną szkołę, kłopoty z matmą, fizyką, egzaminy gimnazjalne, itd. A do tego są normalni i czasmi ida do kina.
Nie ma szybciej. Moja obserwacja nie dotyczy geniuszy, których w swojej 20 letniej karierze nauczyciela angielskiego nie spotkałam.